ماه هم که چنان یک دور کامل به گرد زمین می چرخد، فقط یک بار به دور محور خود می گردد و این باعث خواهد شد که فقط یک طرف ماه همیشه رو به زمین قرار گیرد و ما هرگز پشت ماه را نمی بینیم این موضوع تا زمانی که تصاویری از سوی فضاپیمایی در سال 1959 فرستاده شد همچنان به صورت یک معما باقی مانده بود. آن سمت ماه که روبه زمین است
لکه های تیره ی بزرگی دارد که برای عده ای از مردم شبیه صورت انسان است. این مناطق زمانی «دریا» تصور می شد، اما امروزه ما می دانیم این ها پهنه های وسیعی هستند که میلیاردها سال پیش در اثر جریان های گدازه ای مشتعل بر جای مانده اند.
دریک شب صاف،شما می توانید ناگهان خط های روشنی را در پهنای آسمان ببینید که در یک لحضه برق می زنند. این ها شهاب ها یا «تیر شهاب»ها نامیده می شوند.زمانی که ذرات غبار یک دمباله دار با جو زمین برخورد می کنند مشتعل می شوند وشهابی را ایجاد می کنند.
گاهی ماه بین زمین و خورشید قرار می گیرد وقتی چنین اتفاقی رخ می دهد ماه جلوی نور خورشید را می گیرد و باعث تاریک شدن آسمان زمین می شود .به این رخ داد خورشید گرفتگی یا کسوف می گویند. سالیانه حدلاقل دوخورشید گرفتگی رخ می دهد .بیشتر آن ها خورشید گرفتگی های جزئی هستند که در این زمان بخشی از خورشید هنوز قابل رویت است و چنین به نظرمی رسد که آن را گاز زده اند.
نزدیک ترین جرم آسمانی به زمین ماه است که تا زمین ۳۸۴ هزار کیلومتر فاصله دارد یعنی یک مسافرت ۳ روزه با یک فضا پیما
ماه هیچ گونه جوی که از آن محافظت کند ندارد و با تشعشعات خورشیدی و شهاب سنگ ها ی پر سرعت بمب باران می شود که این باعث به جا ماندن میلیون ها گودال و حفره روی سطح آن شده است
همه می دانیم که سر انجام یک روز زمین غیر قابل سکونت خواهد شد. تنها پرسش های ما این است که:چگونه ؟ و چه وقت؟ در زمان های مختلفی در گذشته انواع گوناگونی از گیاهان و حیوانات در پی برخورد شهاب سنگ ها تغییر آب و هوا و فوران های آتش فشانی نابود شده اند.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید