ماه هم که چنان یک دور کامل به گرد زمین می چرخد، فقط یک بار به دور محور خود می گردد و این باعث خواهد شد که فقط یک طرف ماه همیشه رو به زمین قرار گیرد و ما هرگز پشت ماه را نمی بینیم این موضوع تا زمانی که تصاویری از سوی فضاپیمایی در سال 1959 فرستاده شد همچنان به صورت یک معما باقی مانده بود. آن سمت ماه که روبه زمین است

لکه های تیره ی بزرگی دارد که برای عده ای از مردم شبیه صورت انسان است. این مناطق زمانی «دریا» تصور می شد، اما امروزه ما می دانیم این ها پهنه های وسیعی هستند     که میلیاردها سال پیش در اثر جریان  های گدازه ای مشتعل بر جای  مانده اند.